Η μορφολογία του εδάφους συντελεί άμεσα ώστε να αποτελέσει η περιοχή της Ευρυτανίας, τα χρόνια της Τουρκοκρατίας, το πρώτο ορμητήριο της κλεφτουριάς. Πολλοί κυνηγημένοι Έλληνες εύρισκαν καταφύγια στ' άγρια φαράγγια και τις κλεισούρες της, στις απάτητες βουνοκορφές και τις απόκρυφες σπηλιές της. Έτσι η Ευρυτανία αποτελεί τη μαγιά των πρώτων άτακτων σωμάτων που σταδιακά θα εξελιχθούν σε στρατιωτικούς πυρήνες για να επεκταθούν σ’ όλη την Ελλάδα.
Για 400 χρόνια "τ' Άγραφα" έγιναν το καταφύγιο της ελληνικής φυλής και φύλαξαν τον πληθυσμό τους ανόθευτο. Τα πιο πολλά χωριά δεν γνώρισαν την τουρκική κατοχή, αφού με τη "Συνθήκη του Τσαμασιού" (Καρδίτσας, 10 Μαΐου 1525), ανανεώνονται τα προνόμια που είχαν οι Ευρυτάνες από τον 8ο αιώνα και ουσιαστικά απαγορεύεται η εγκατάσταση τουρκικών οικογενειών εδώ. (Παράβασή της αποτέλεσε η εγκατάσταση τουρκικών οικογενειών στο Καρπενήσι).
Όλα αυτά, σε συνάρτηση με την αδιαφορία των Τούρκων δυσπρόσιτους και απροσπέλαστους ορεινούς όγκους της περιοχής, θα την οδηγήσει σε μια αξιόλογη οικονομικοπολιτιστική ανάπτυξη με σημαντική δημογραφική πύκνωση του πληθυσμού του, σε αντίθεση με τις γειτονικές περιοχές όπου ο έλεγχος της τουρκικής εξουσίας ήταν ασφυκτικός.
Κεφαλαιώδης υπήρξε η προσφορά των Ευρυτάνων στον αγώνα για την επιβίωση του έθνους αφού ο τόπος υπήρξε το φυτώριο και η χύτρα του εθνικού αγωνιστικού πνεύματος για την απελευθέρωση.
Εδώ οργανώθηκαν τα πρώτα και τα μεγαλύτερα αρματολίκια.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου